Self-Love

หลายปีที่ผ่านมาเราคิดอยู่เสมอว่าทำไมในใจเหมือนมีบางสิ่งที่ติดค้างอยู่ เป็นความรู้สึกก้อนใหญ่ที่ขวางทางเดินของเรามาเสมอ และเราเองก็ไม่เคยเอะใจเลยสักครั้งจนกระทั่งเวลาก็ทำหน้าที่ของมันและพาเราเดินมาถึงจุดนึง

มันก็ผ่านมานานแล้ว ถ้านับเป็นจำนวนก็ประมาณ 6 ปีได้ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรามีความฝัน เราพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้เข้าไปอยู่ในที่ ที่เราจินตนาการถึงมาตลอด แต่ในเมื่อชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น เราตรวจพบเจอก้อนรังไข่ที่กลับขั้วอยู่ในมดลูก...
.
เราจำเหตุการณ์ได้ดี เราเข้าไปในห้องตรวจตอนสามทุ่มและถูกผ่าตัดในตอนตีหนึ่งคืนนั้น เสียงคุณหมอที่คุยกับแม่ที่ยังดังก้องในหูมาจนทุกวันนี้
"โชคดีมากที่ตรวจเจอ ถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะไม่ช่วยไม่ทัน"
.
หรอวะ เราคือคนที่โชคดีจริงๆ หรอวะ ได้แต่คิดอยู่ในใจ แต่ถึงอย่างนั้นเรายังมีเป้าหมายที่เราต้องทำ ตอนนั้นเราคิดแค่ว่า แค่ผ่ามันออกไป ทุกอย่างมันคงจะกลับมาเป็นปกติ เราก็จะยิ้ม หัวเราะได้เหมือนเดิม

เราเคยได้ยินคำว่า “ไม่เจอกับตัวก็คงไม่รู้” แต่ไม่คิดว่าไม่นานเราจะได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าที่ใครเขาพูดกันมันหมายความว่าอะไร …