เราเป็นคนชอบ “ผลัดวันประกันพรุ่ง” เสมอ ถ้ามีช่องทางไหนที่เราสามารถหลีกเลี่ยงการทำอะไรบางอย่าง หรือการตัดสินใจยากๆ ได้ เราก็จะมุ่งไปในทางนั้นทันที โดยที่เราจะมีก้อนความคิดเล็กๆ ว่า “เออน่า พรุ่งนี้ก็แล้วกัน” จนหลายครั้งก็ต้องมาจวนตัวพลาดเรื่องสำคัญในวันที่กระชั้นชิด จบลงด้วยการโทษตัวเองที่ลังเลหรือขี้เกียจก่อนหน้านี้